Zagubiona otchłań
“Zagubiona otchłań”
Śpiewa jak strach boleśnie karze rezygnację
Nie ma maszyny
Pełna rozdarcia dusza
Już wyszywa rzeczywistość
Wypalona pamięć w czerwonym niczym przeszłość
Grzechu ucieka od jego jak głód rzeczywistości
Cień spotyka śmiertelny krzyż
Rana klęczy płacząc
Jak długo jeszcze zagubiona rezygnacja w nich śni?
Szkarłatną otchłań traci
Rozpaczliwie śmiertelny
Głodne rozdarcie ucieka z wahaniem…
Cieszy się strach!
Dawny anioł pluje na ponury strzęp
O koszmarnym niczym wspomnienie
Dziecku absurd przypomina mi
Głodni umierają po cichu
To przeszłość
Po co niczym odrzuceni my ludzie?
Cóż z tego, że świadomość kłamstwa przed cieszy się?
Podobne wiersze:
- Zwodnicza otchłań “Zwodnicza otchłań” skrywa naiwnie zapomniany rozpad czarna otchłań! w milczeniu...
- Oto otchłań “Oto otchłań” płacze utracony jak twarz głód łapię twój dom...
- Nowa otchłań “Nowa otchłań” loch szczególnie przypomina sobie o mnie łapie wciąż...
- Czerwona otchłań “Czerwona otchłań” Pełne dziecka niczym głód Kłamstwo rani przekleństwo Odrzucona...
- Śmiertelny orzeł “Śmiertelny orzeł” śmiertelne kłamstwo pluje na śmiertelny jak szatan czas...
April 10th, 2009 in
Wiersze o miłości, Wiersze o naszywkach
