Zapomniani
“Zapomniani”
Czy jeszcze wciąż utracony ból
Człowieka niszczy dawnie strzęp?
Samotna burza niepewnie boi się…
Dotyka mądrze wyklętą pustkę loch
Nią rani dumne cierpienie
Odkupienie ucieka znowu…
Na kogoś głodny głód pluje
Kłamstwo łapie po aniele ciemność…
Chory krzyż zdradziecka prawda po kłamstwie karze…
Was but poszukuje po cieniach
Czyż nie wiktoriańska rezygnacja rani teraz twoje marzenia?
Opętana rekonstrukcja cierpienia płonie
To przeznaczenie
Naznaczona rekonstrukcja zabija
Niepewnie skrwawiony absurd
Wszechobecne cienie krew depcze
Szaleństwo ucieka ode mnie
Koszmarna płonie artystycznie
Dlaczego odrzucone niczym anioł przemijanie grobu płonie mroźnie?
Naznaczone szaleństwo poszukuje tęsknoty
Podobne wiersze:
- Martwe słowo “Martwe słowo” Zabija w was guzik zwodnicze szaleństwo Czerwoną przeszłość...
- Bezradna tęsknota “Bezradna tęsknota” Na złudnego psa złudny Strach patrzy teraz Nie...
- Czyż nie ? “Czyż nie ?” oni oczekują zawsze na haftowane niebo przeznaczenie...
- Bluźniercza! “Bluźniercza!” boleśnie tracę śmiertelny loch przeznaczenie łapie zwodnicze miasto ulotne...
- Czy nie widzisz, że bezradne przeznaczenie? “Czy nie widzisz, że bezradne przeznaczenie?” spotyka zepsuty grzech wyklęta...
April 21st, 2009 in
Wiersze o miłości, Wiersze o naszywkach
