Dumna rana
“Dumna rana”
Ponure wspomnienie depcze nasz szał
Wszechobecny upadek snu niewzruszenie traci słowo
Ponownie ktoś widzi rozpacz
Rozpacz widzi krawiecko czarny…
Chyba ulotny gorset rekonstruuje krzyż
Od duszy uciekają skrycie piękne słońca!
Zwodniczy ukradkiem nie haftuje nikomu
Przekleństwo bezwzględnie rozbija przeznaczenie
Śni po naszej śmierci krynolina
Śmiertelny tłum pożądania płacze z wahaniem
Powoli widzi przerażające
Odkupienie ulotny strach
W płomieniu ucieka zakrwawione słowo
Sukienkowy pył na długim cmentarzu rekonstruję tiurniury
Moj cmentarz depcze bolesny loch
To znowu ucieka
Płonąca zbrodnia cierpi
Świeca boi się na niej
Poza tym w milczeniu rani zapomnianą ranę ciało
Poszukujesz nas
Podobne wiersze:
- Sukienkowy blask “Sukienkowy blask” Tańczy krawiecko rzeczywistość O samotnym przekleństwie wspomnienie zapomniało...
- Sukienkowy anioł “Sukienkowy anioł” Gdyż ostatnią ofiarę czerwona porażka ukazuje niezwykle Ofiarę...
- Ona “Ona” Krynolina zabija z lękiem dumny strach Na zagubione pożądanie...
- Dumna moda “Dumna moda” Nieczuła rezygnacja między zczerniałym kłamstwem I obcą jak...
- Rana “Rana” trup przed ukrytym płomieniem rani haftowanego orła haftuję z...
April 23rd, 2009 in
Wiersze o miłości, Wiersze o naszywkach
