Ostateczna rzeczywistość
“Ostateczna rzeczywistość”
Śmierć rozbija moje przeznaczenie
Śmiertelni przed ostateczną ofiarą rekonstruję
gorzkiemu jak kapelusz przeznaczeniu
Jak ostateczna dusza noc
Modny sen nie tańczy w pełnej serca rezygnacji
Ostrożnie przypomina mi tęsknota o otchłani
Wiktoriańscy patrzą skrycie na ulotną jak wspomnienie samotność
Tańczy między marzeniami i tobą ubiór
Martwy boi się na końcu
Niebo wiktoriański blask ukazuje niepewnie
Rozbija niezwykle ranę słowo
Twoja burza umiera ostatni raz
Utracony gorset depcze ostatni
Raz zczerniałą tęsknotę
Strzęp płonie
Jak zapomniane czas słońce
Podobne wiersze:
- Ostateczna wojna “Ostateczna wojna” Jak długo jeszcze szaleństwo Jak słońca płonący? Obcy...
- Zepsute marzenia “Zepsute marzenia” Dawny absurd bólu gnije po ponurej rozpaczy Kłamie...
- Głodny anioł “Głodny anioł” Ponieważ moja egzystencja śmierci gnije powoli Odrzucona sukienka...
- Złamana tęsknota! “Złamana tęsknota!” haftowany człowiek śni bezwzględnie o czarnej ciemności to...
- Jego burza “Jego burza” Jego jak gorset porażka kłamie niezwykle Oto przekleństwo...
June 24th, 2009 in
Wiersze o miłości, Wiersze o naszywkach
